Eind maart werd een vorming georganiseerd door de Stad Gent om de communicatie met slechthorende personen te verbeteren. Tijdens deze vorming ging Veerle De Block in gesprek met maatschappelijk assistenten over communicatie met slechthorende en dove personen. Geen theoretisch verhaal, maar een praktijkgerichte uitwisseling, vertrekkend vanuit ervaring.

Wat meteen duidelijk werd: slechthorendheid is niet zichtbaar, maar wel voortdurend aanwezig in communicatie. En net daar wringt het vaak. Niet uit onwil, maar uit onwetendheid.

We stonden stil bij iets ogenschijnlijk eenvoudigs: praten. 

Rustig praten. Duidelijk articuleren. Elkaar aankijken. 
Geen grote ingrepen, maar ze maken een wereld van verschil.

Toch is het niet zo zwart-wit. De ene slechthorende is de andere niet. Waar de ene voldoende heeft aan trager spreken, heeft de andere nood aan meerdere hulpmiddelen. Daarom blijft één vraag essentieel: wat werkt voor jou?

Dat inzicht kwam sterk terug bij de deelnemers. Niet invullen, maar afstemmen.

Een belangrijk deel van de vorming ging over hulpmiddelen – en dat bleek voor velen een echte eyeopener. Van afstandstolken en schrijftolken tot ringleidingen, mobiele versterkers en spraak-naar-tekst technologie. Hulpmiddelen die bestaan, maar nog te weinig gekend zijn.

En toch is technologie nooit het volledige antwoord. 
Als de basiscommunicatie niet goed zit, helpen hulpmiddelen slechts beperkt. 
Duidelijkheid, rust en visueel contact blijven de fundamenten.

Wat opviel in de reacties van de groep, is dat onzekerheid vaak meespeelt. 
“Doe ik het wel goed?”
“Wat als het gesprek stroef loopt?”

Net daar zit de sleutel: blijven proberen en blijven afstemmen.
Een gesprek dat even hapert, is geen mislukking, maar een zoektocht naar wat werkt.

Daarnaast kwamen ook praktische drempels aan bod: achtergrondlawaai, moeilijke ruimtes, telefonie die niet voor iedereen evident is. Kleine zaken, met een grote impact in de praktijk.

Wat deze vorming vooral bevestigt, is dat inclusie niet begint bij grote systemen, maar bij dagelijkse interacties.

Aan een balie. In een gesprek. In hoe je iemand aanspreekt.

Het vraagt geen perfectie, maar aandacht, afstemming en de bereidheid om echt te luisteren - ook wanneer horen niet vanzelfsprekend is.

Veerle De Block, Team AHOSA vzw