Veerle De Block kreeg de vraag of ze wilde meegaan om twee mogelijke vergaderzalen te bezoeken voor SAPH Gent. Daar ging ze graag op in. Haar opdracht? Nagaan of de zalen ook op auditief vlak toegankelijk waren. Omdat er geen schrijftolk beschikbaar was, bood Céline Bisschop van SAPH Gent aan om te schrijftolken.

De eerste zaal bleek geen goede keuze. De ruimte was te groot en te hoog, waardoor het geluid sterk nagalmde. Met een microfoon zou dat probleem alleen maar groter worden. Gordijnen sluiten of extra verlichting aansteken, bood geen oplossing. Voor Veerle was het duidelijk: door de storende echo’s zou ze gesprekken nauwelijks kunnen volgen.

Gelukkig was er nog een tweede zaal. Die was kleiner en had een goede akoestiek. Het tegenlicht van de grote ramen kon worden aangepakt met lichtdoorlatende rolgordijnen. Veerle gaf groen licht: de zaal was niet alleen auditief toegankelijk, maar ook gezellig en strategisch gelegen.

Daarna besprak de groep of de ruimte ook geschikt was voor mensen met andere beperkingen. Na heel wat overleg werd er gestemd en kon iedereen zich uitspreken. Dankzij het schrijftolken kon Veerle het gesprek goed volgen en actief deelnemen. De aanwezigen hielden rekening met haar nood aan liplezen en deden hun best om duidelijk en rustig te spreken.

De verantwoordelijke van de zaal merkte op dat iedereen andere noden heeft en dat het niet altijd eenvoudig is om aan alle toegankelijkheidsvereisten te voldoen. Toch begint toegankelijkheid bij luisteren naar elkaar en rekening houden met ieders behoeften.

Met een glimlach en een stevige handdruk ging de groep uiteen. Eén ding bleef hangen: een toegankelijke ruimte vinden vraagt overleg, begrip en maatwerk. En wie weet, vindt de volgende SAPH-vergadering over een jaar opnieuw op een andere locatie plaats.